Закон об обязательном страховании на транспорте

Ovim zakonom uređuje se obavezno osiguranje u saobraćaju.

Vrste obaveznog osiguranja u saobraćaju (u daljem tekstu: obavezno osiguranje), u smislu ovog zakona, su:

1) osiguranje putnika u javnom saobraćaju od posljedica nesrećnog slučaja;

2) osiguranje vlasnika, odnosno korisnika vozila od odgovornosti za štetu pričinjenu trećim licima;

3) osiguranje vlasnika, odnosno korisnika vazduhoplova od odgovornosti za štetu pričinjenu trećim licima i putnicima;

4) osiguranje vlasnika, odnosno korisnika plovnih objekata od odgovornosti za štetu pričinjenu trećim licima.

Na osnivanje, poslovanje i vršenje nadzora nad poslovanjem društva za osiguranje primjenjuju se odredbe zakona kojim se uređuje djelatnost osiguranja, ako ovim zakonom nije drukčije određeno.

Na ugovore o obaveznom osiguranju primjenjuju se propisi kojima se uređuju obligacioni odnosi i ugovori, odnosno uslovi u pojedinim vrstama osiguranja, ako ovim zakonom nije drukčije određeno.

Ovaj zakon ne primjenjuje se na prevozna sredstva Vojske Crne Gore.

Za naknadu štete koja je nastala upotrebom prevoznog sredstva iz stava 1 ovog člana garantuje država Crna Gora.

Regulatorni organ nadležan za nadzor osiguranja (u daljem tekstu: regulatorni organ) dužan je da države članice Evropske Unije i Evropsku komisiju obavijesti o izuzeću iz stava 1 ovog člana i licima koja su dužna da naknade štetu koju pričine ta vozila.

Izrazi upotrijebljeni u ovom zakonu imaju sljedeća značenja:

1) prevozno sredstvo je vozilo, plovni objekat i vazduhoplov;

2) vozilo je motorno vozilo koje se pokreće isključivo mehaničkom snagom na kopnu sa najvećom konstruktivnom brzinom većom od 25 km/h, odnosno najvećom neto masom većom od 25 kg i najvećom konstruktivnom brzinom većom od 14 km/h, kao i svako priključno vozilo koje se upotrebljava sa tim vozilom, bez obzira da li je prikačeno ili ne, osim vozila koja se kreću po šinama i kolica namijenjenih licima sa invaliditetom;

2a) upotreba vozila je svaka upotreba vozila koja je u skladu sa funkcijom vozila kao prevoznog sredstva u trenutku saobraćajne nezgode, bez obzira na karakteristike vozila i teren na kojem se vozilo nalazi i da li je u stanju mirovanja ili u pokretu;

3) teritorija na kojoj se vozilo uobičajeno nalazi je teritorija države članice Evropske Unije:

- čiju registarsku tablicu, stalnu ili privremenu, vozilo nosi;

- u kojoj je izdat znak raspoznavanja ekvivalentan registarskoj tablici, kada za određenu vrstu vozila nije propisana registracija;

- u kojoj vlasnik, odnosno korisnik vozila ima prebivalište, kada za određenu vrstu vozila nijesu potrebne registarske tablice ili znak raspoznavanja;

- u kojoj je nastala saobraćajna nezgoda, radi rješavanja odštetnog zahtjeva od strane biroa zelene karte ili garantnog fonda, kada vozilo nema registarske tablice ili registarske tablice ne odgovaraju, odnosno više ne odgovaraju vozilu koje je učestvovalo u nesreći;

4) ugovarač osiguranja je lice koje je sa društvom za osiguranje zaključilo ugovor o osiguranju;

5) korisnik prevoznog sredstva je fizičko ili pravno lice koje voljom vlasnika raspolaže prevoznim sredstvom;

6) oštećeno lice je lice koje ima pravo na naknadu štete u skladu sa ovim zakonom;

7) osiguranik je vlasnik prevoznog sredstva za koje je zaključen ugovor o obaveznom osiguranju, kao i drugi ovlašćeni korisnik prevoznog sredstva;

8) treće lice je svako lice, osim lica odgovornog za pričinjenu štetu i lica koje po ovom zakonu nema pravo na naknadu štete;

9) društvo za osiguranje je društvo koje, u skladu sa zakonom kojim se uređuju uslovi i način obavljanja djelatnosti osiguranja, ima pravo obavljanja poslova obaveznog osiguranja u saobraćaju na teritoriji Crne Gore;

10) odgovorno društvo za osiguranje je društvo za osiguranje sa kojim je vlasnik prevoznog sredstva, koje je prouzrokovalo štetu, zaključilo ugovor o obaveznom osiguranju;

11) zelena karta je međunarodna potvrda o postojanju obaveznog osiguranja od autoodgovornosti na području država članica Sistema zelene karte, koju izdaje nacionalno udruženje osiguravača;

12) multilateralni sporazum je sporazum između nacionalnih udruženja osiguravača država članica Evropskog ekonomskog prostora i pridruženih država prema kojem svaki nacionalni biro garantuje za štete nastale na njegovoj terioriji upotrebom vozila koje se uobičajeno nalazi na teritoriji druge države potpisnice tog sporazuma;

13) maksimalna masa vazduhoplova (Maximum Take Off Mass - u daljem tekstu: MTOM) je najveća dozvoljena masa vazduhoplova pri polijetanju, koja odgovara odobrenoj masi utvrđenoj u dokumentu o plovidbenosti vazduhoplova, letačkom priručniku ili drugom ekvivalentnom dokumentu;

14) specijalno pravo vučenja (SDR) je obračunska jedinica koju određuje Međunarodni monetarni fond; i

15) let je vrijeme prevoza putnika vazduhoplovom, uključujući ukrcavanje i iskrcavanje putnika i ručnog prtljaga ili, u odnosu na teret i predati prtljag, vrijeme prevoza prtljaga i tereta od trenutka predaje prtljaga ili tereta vazdušnom prevozniku do trenutka njihove isporuke ovlašćenom primaocu ili, u odnosu na treća lica, upotreba vazduhoplova od trenutka davanja snage motorima u svrhu vožnje po tlu ili stvarnog uzlijetanja do trenutka kada je on na tlu, a motori su potpuno zaustavljeni, ili kretanje vazduhoplova pomoću vozila za tegljenje ili potiskivanje ili pomoću sila koje su tipične za pogon ili uzgon vazduhoplova, naročito vazdušnih struja;

16) matična država članica je država članica u kojoj se nalazi sjedište društva za osiguranje koje pokriva rizik.

Lice koje upravlja prevoznim sredstvom dužno je da za vrijeme upotrebe prevoznog sredstva ima ugovor o obaveznom osiguranju ili drugi dokaz o osiguranju i da ga predoči na zahtjev ovlašćenog lica.

U slučaju nastupanja osiguranog slučaja, vlasnik, odnosno korisnik prevoznog sredstva dužan je da, u roku od sedam dana od dana nastupanja osiguranog slučaja, o tome obavijesti društvo za osiguranje.

U slučaju saobraćajne nezgode, lice koje upravlja prevoznim sredstvom je dužno da svim učesnicima saobraćajne nezgode, koji imaju pravo podnošenja odštetnog zahtjeva po ovom zakonu, da lične podatke i podatke o obaveznom osiguranju.

Vlasnik, odnosno korisnik prevoznog sredstva dužan je da zaključi i redovno obavlja ugovor o obaveznom osiguranju sa društvom za osiguranje, dok se prevozno sredstvo koristi.

Organ nadležan za registraciju odnosno upis će izdati saobraćajnu dozvolu ili drugu odgovarajuću ispravu, odnosno produžiti njeno važenje, tek nakon što vlasnik prevoznog sredstva, na čije će se ime prevozno sredstvo registrovati odnosno upisati, podnese dokaz da je zaključio ugovor o obaveznom osiguranju iz stava 1 ovog člana.

Ugovor o obaveznom osiguranju iz stava 1 ovog člana društvo za osiguranje zaključuje u skladu sa zakonom, uslovima osiguranja i tarifama premija.

Sastavni dio ugovora o obaveznom osiguranju iz stava 1 ovog člana su uslovi osiguranja koje je društvo dužno da uruči osiguraniku najkasnije u trenutku zaključenja ugovora.

Društvo za osiguranje ne smije odbiti ponudu za zaključenje ugovora o obaveznom osiguranju iz stava 1 ovog člana ako podnosilac ponude za osiguranje prihvata uslove pod kojima društvo za osiguranje zaključuje ugovore iz odnosne vrste obaveznog osiguranja.

Ugovor o obaveznom osiguranju iz stava 1 ovog člana obavezno se zaključuje prije stavljanja prevoznog sredstva u upotrebu.

Obaveza društva za osiguranje iz ugovora o osiguranju počinje po isteku 24-tog sata dana koji je u ispravi o osiguranju naveden kao početak osiguranja, a prestaje po isteku 24-tog sata koji je u ispravi o osiguranju naveden kao dan isteka trajanja osiguranja, ako nije drukčije ugovoreno.

Izuzetno od stava 1 ovog člana, obaveza zaključenja i obnavljanja ugovora o obaveznom osiguranju ne odnosi se na:

1) vozila koja su privremeno ili trajno povučena iz upotrebe i zabranjena za upotrebu, u skladu sa zakonom;

2) vozila koja se upotrebljavaju isključivo na područjima na kojima je pristup ograničen, u skladu sa zakonom;

3) vozila čija upotreba na javnim putevima nije dozvoljena, u skladu sa zakonom.

Naknada štete koja je prouzrokovana upotrebom vozila iz stava 8 tač. 1, 2 i 3 ovog člana ostvaruje se u skladu sa članom 57 ovog zakona.

Regulatorni organ dužan je da Evropsku komisiju obavijesti o izuzeću iz stava 8 ovog člana i načinu nadoknade štete koja je prouzrokovana upotrebom tih vozila.